Beyin Devrelerini Testlerle Görünür Hale Getirebiliriz

Beyin Devrelerini Testlerle Görünür Hale Getirebiliriz

Prof. Dr. Aynur Özge

İnsan beyni, yaklaşık 86 milyar nöron içerir. Bu nöronlar, birbirleriyle karmaşık ağlar oluşturarak beyin fonksiyonlarını yönetir. Her bir nöron, diğer nöronlarla binlerce bağlantı kurarak sinaptik ağları oluşturur. Ortalama bir beyin, trilyonlarca sinaptik bağlantı içerir. Bu nöral ağlar, düşünme, hissetme, hareket etme ve öğrenme gibi tüm bilişsel işlevlerin temelini oluşturur.

Beyindeki Temel Kortikal ve Subkortikal Devreler

Beyin, kortikal (beyin kabuğu) ve subkortikal (beyinin içindeki sinir ağları) devreler olarak iki ana bölgeye ayrılır. Kortikal devreler, beynin dış tabakasında yer alır ve bilinçli düşünme, algı, hareket, dil ve yüksek düzeyde bilişsel işlevlerle ilgilidir. Kortikal alanlar arasında, frontal lob, paryetal lob, temporal lob ve oksipital lob bulunur.

Frontal Lob:

Prefrontal korteks adı verilen alın bölgesine denk gelen kısım, yürütücü işlevler, karar verme, problem çözme ve sosyal davranışların düzenlenmesi gibi görevlerde rol oynar. Motor korteks ise hareketleri başlatır ve kontrol eder.

Paryetal Lob:

Duyusal bilgileri işler ve mekansal farkındalığı sağlar. Vücut hissiyatı ve dokunma duyusunu düzenler.

Temporal Lob:

Dil anlama, işitsel işlemler ve hafıza ile ilgilidir. Hipokampus, yani ana hafıza kartı, uzun süreli bellek oluşturma ve depolamada kritik bir rol oynar.

Oksipital Lob:

Kafatasının arka kısmında yer alır. Görsel bilgileri işler ve görsel algıyı düzenler.

Subkortikal devreler ise beynin daha derin bölgelerinde bulunur ve duygusal, motor ve otomatik işlevlerle ilgilidir. Subkortikal yapılar arasında, limbik sistem, bazal gangliya ve beyin sapı bulunur.

Limbik Sistem:

Duygusal tepkileri, motivasyon ve hafıza işlemlerini yönetir. Amygdala, duygusal öğrenme ve korku yanıtlarında önemlidir. Hipokampus, limbik sistemin bir parçası olarak, bellek işleme ve mekansal navigasyon ile ilgilidir.

Bazal Gangliya:

Hareket kontrolü, motor öğrenme ve alışkanlıkların oluşumu ile ilişkilidir. Striatum ve globus pallidus, motor aktivitelerin düzenlenmesinde kritik rol oynar.

Beyin Sapı:

Yaşamı sürdüren otomatik işlevleri (solunum, kalp atışı, uyku-uyanıklık döngüleri) kontrol eder. Retiküler formasyon, uyanıklık ve bilinç seviyesini düzenler.

Nöropsikolojik testler, bu devrelerin işleyişini değerlendirmek için kullanılır. Örneğin, Wisconsin Kart Sıralama Testi, prefrontal korteksin işlevini değerlendirirken; Rey-Osterrieth Karmaşık Figür Testi, görsel-uzaysal yetenekleri ve hafızayı ölçer. Stroop Testi, dikkat ve bilişsel esneklik ile ilgili prefrontal korteksin işlevini değerlendirir. Bu gibi testler, beyin devrelerindeki işlev bozukluklarını belirlemede önemli ipuçları sunar ve nörolojik muayenenin baş köşesinde yer alır.

Kognoskopi Testi ve Katkıları:

Kognoskopi, bilişsel yetenekleri kapsamlı bir şekilde değerlendiren bir test bataryasıdır. Kognoskopi, dikkat, bellek, yürütücü işlevler, dil, görsel-uzaysal yetenekler ve sosyal biliş gibi çeşitli bilişsel alanları değerlendirir. Bu test, bireyin güçlü ve zayıf yönlerini belirleyerek, kişiye özgü tedavi ve müdahale planlarının oluşturulmasına yardımcı olur.

Kognoskopi testi, demans ve diğer nörodejeneratif hastalıkların erken teşhisinde büyük katkı sağlar. Aynı zamanda, bilişsel rehabilitasyon programlarının etkinliğini değerlendirmek için de kullanılır. Hastaların yaşam kalitesini artırmak ve bilişsel işlevlerini korumak için önemli bir araçtır. Eğer siz de ailede demans hastası olduğu için endişeli iseniz veya web sayfamızdaki “beyin sağlığı değerlendirme testi” sonucunuz ileri incelemeyi gerektirdiyse ya da olağan beyin kontrolünüzü yaptırmak istiyorsanız iletişim numaralarımızdan bizimle temas kurabilirsiniz.^

Seçilmiş Kaynaklar:
– Kandel, E. R., Schwartz, J. H., & Jessell, T. M. (2013). Principles of Neural Science. McGraw-Hill.
– Lezak, M. D., Howieson, D. B., Bigler, E. D., & Tranel, D. (2012). Neuropsychological Assessment. Oxford University Press.
– Mesulam, M. M. (2000). Principles of Behavioral and Cognitive Neurology. Oxford University Press.
– Petersen, R. C. (2004). Mild cognitive impairment as a diagnostic entity. Journal of Internal Medicine, 256(3), 183-194.

avatar
Prof. Dr. Aynur ÖZGE, MD, PhD

Prof. Dr. Aynur Özge, Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde Nöroloji Anabilim Dalı'nda öğretim üyeliği yapmaktadır. Uzmanlık alanları arasında Algoloji ve Klinik Nörofizyoloji bulunmaktadır. Eğitimini tamamladıktan sonra akademik kariyerine odaklanarak, nöroloji alanında derinlemesine bir uzmanlık edinmiştir.